สูตร แห่งความสุข...ตำราชีวิตประจำวัน

เป็น “ สูตรแห่งชีวิตประจำวัน ” ที่ควรจะส่งต่อไปให้คนที่เรารัก , ห่วงใยและต้องการให้เขาหรือเธอมีความสุขทั้งกายและใจ...
เรียกสูตรนี้ว่า Lifebook หรือ “ ตำราแห่งชีวิต ” น่าสนใจยิ่ง เป็นเรื่องที่จะให้กำลังใจแก่กันและกันอย่างยิ่ง


สูตรที่ว่านี้มีง่าย ๆ อย่างนี้
๑. ดื่มน้ำให้มาก
๒. กินอาหารเช้าเหมือนราชา , รับประทานอาหารเที่ยงเหมือนเจ้าชายและเมื่อถึงอาหารเย็น , ให้วาดภาพว่าตัวเองเป็นแค่ขอทาน (แปลว่ากินมือหนักที่สุดตอนเช้า , และกลางๆ ตอนเที่ยง
ตกเย็น ทำตัวเป็นยาจก , ไม่มีอะไรจะกิน...สุขภาพจะเป็นอย่างเทวดาทีเดียวเชียวแหละ)
๓. กินอาหารที่โตบนต้นและบนดิน , พยายามหลีกเลี่ยงอาหารที่ผลิตจากโรงงาน
๔. ใช้ชีวิตบนหลักการ 3 E... นั่นคือ energy หรือพลังงาน , enthusiasm หรือกระตือตือร้น
และ empathy คือเอาใจเขามาใส่ใจเราให้มาก ๆ
๕. หาเวลาทำสมาธิหรือสวดมนต์เสมอ
๖. เล่นเกมสนุก ๆ เสียบ้าง , อย่าเครียดกันนักเลย
๗. อ่านหนังสือให้มากขึ้นตั้งเป้าว่าปีนี้จะอ่านมากกว่าปีที่ผ่านมา
๘. นั่งเงียบ ๆ อยู่กับตัวเองสักวันละ 10 นาทีให้ได้
๙. นอนวันละ 7 ชั่วโมง
๑๐. เดินสักวันละ 10 ถึง 30 นาที, แล้วแต่จะสะกวด, ไม่ต้องเครียดกับมัน, วันไหนไม่ได้เดิน, ก็อย่าหงุดหงิดกับมัน
๑๑. ระหว่างเดิน, อย่าลืมยิ้ม

นั่นเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสุขภาพกายและใจที่ผสมปนเปกันได้เสมอ , หากทำเป็นกิจวัตร, ชีวิตก็จะแจ่มใส , แต่อย่าทำให้ตัวเองเครียดด้วยการรู้สึกผิดถ้าหากวันไหนทำไม่ได้ตามที่วางกำหนดเวลา

ของตนเอาไว้ วันนี้ทำไม่ได้ , พรุ่งนี้ทำก็ได้ แต่การไม่เอาจริงเอาจังกับตัวเองเกินไปไม่ได้หมายถึงการ ผลัดวันประกันพรุ่ง ซึ่งเป็นคนละเรื่องกัน
สูตรเกี่ยวกับบุคลิกของตัวเองที่ควรไปจะคู่กับสูตรสุขภาพมีอย่างนี้ครับ
๑. อย่าเปรียบเทียบชีวิตของตัวเองกับคนอื่น คุณไม่รู้หรอกว่าคนที่คุณอิจฉานั้นเขามีความทุกข์ยิ่งกว่าคุณ อย่างไรบ้าง
๒. อย่าคิดทางลบเกี่ยวกับเรื่องที่คุณควบคุมหรือกำหนดไม่ได้ แทนที่จะมองโลกในแง่ร้าย , ก็ทุ่มเทกำลังและพลังงานให้กับความคิดทางบวก ณ ปัจจุบันเสีย
๓. อย่าทำอะไรเกินกว่าที่ตัวเองทำได้รู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ที่ไหน
๔. อย่าเอาจริงเอาจังกับตัวเองนัก เพราะคนอื่นเขาไม่ได้ซีเรียสกับคุณเท่าไหร่หรอก
๕. อย่าเสียเวลาและพลังงานอันมีค่าของคุณกับเรื่องหยุมหยิมหรือเรื่องซุบซิบ....นอกเสียจากว่ามันจะ ทำให้คุณผ่อนคลายได้อย่างจริงจัง
๖. จงฝันตอนตื่นมากกว่าตอนหลับ
๗. ความรู้สึกอิจฉาริษยาเป็นเรื่องเสียเวลาเปล่า ๆ ปลี้ ๆ...คิดให้ดีก็จะรู้ว่าคุณมีทุกอย่างที่คุณจำเป็น ต้องมีแล้ว
๘. ลืมเรื่องขัดแย้งในอดีตเสีย และอย่าได้เตือนสามีหรือภรรยาคุณเกี่ยวกับความผิดพลาดในอดีตของ อีกฝ่ายหนึ่งเลย เพราะมันจะทำลายความสุขปัจจุบันของคุณ
๙. ชีวิตนี้สั้นเกินกว่าที่เราจะไปโกรธเกลียดใคร...จงอย่าเกลียดคนอื่น
๑๐.ประกาศสงบศึกกับอดีตให้สิ้น , จะได้ไม่ทำลายปัจจุบันของคุณ
๑๑.ไม่มีใครกำหนดความสุขของคุณได้นอกจากคุณเอง
๑๒.จงเข้าใจเสียว่าชีวิตก็คือโรงเรียน คุณมาเพื่อเรียนรู้ ปัญหาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของหลักสูตร ซึ่งมาแล้วก็หายไป...เหมือนโจทย์วิชาพีชคณิต...แต่สิ่งที่คุณเรียนรู้นั้นอยู่กับคุณตลอดชีวิต
๑๓. จงยิ้มและหัวเราะมากขึ้น
๑๔. คุณไม่จำเป็นต้องชนะทุกครั้งที่ถกแถลงกับคนอื่นหรอก.......บางครั้งก็ยอมรับว่าเราเห็นแตกต่าง กันได้...เห็นพ้องที่จะเห็นต่างก็ไม่เห็นเสียหายแต่อย่างไร
แล้วเราควรจะมีทัศนคติอย่างไรต่อชุมชนและคนรอบข้างเราล่ะ ?
๑. อย่าลืมโทรฯหาครอบครัวบ่อย ๆ
๒. จงหาอะไรดี ๆ ให้คนอื่นทุกวัน
๓. จงให้อภัยทุกคนสำหรับทุกอย่าง
๔. จงหาเวลาอยู่กับคนอายุเกิน 70 และต่ำกว่า 6 ขวบ
๕. พยายามทำให้อย่างน้อย 3 คนยิ้มได้ทุกวัน
๖. คนอื่นเขาคิดอย่างไรกับคุณไม่ใช่เรื่องของคุณสัก หน่อย
๗. งานของคุณไม่ดูแลคุณตอนคุณป่วยหรอก แต่ครอบครัวและเพื่อนคุณต่างหากเล่าที่จะดูแลคุณ ในยามคุณมีปัญหาสุขภาพ ดังนั้น อย่าได้ห่างเหินกับคนใกล้ชิดเป็นอันขาด

และถ้าหากสามารถดำรงชีวิตให้มีความหมายได้ ก็ควรจะทำดังต่อไปนี้
๑. ทำสิ่งที่ควรทำ
๒. อะไรที่ไม่เป็นประโยชน์ , ไม่สวย , ไม่น่ารื่นรมย์ , จงทิ้งไปเสีย...เก็บไว้ทำไม ?
๓. เวลาและพระเจ้าย่อมรักษาแผลทุกอย่างได้
๔. ไม่ว่าสถานการณ์จะดีหรือเลวปานใด , เดี๋ยวมันก็เปลี่ยน
๕. ไม่ว่าคุณจะรู้สึกอย่างไรในตอนเช้าของทุกวัน , จงลุกจากเตียง , แต่งตัวและปรากฎตัวต่อหน้า คนที่เราร่วมงานด้วย... get up, dress up and show up.
๖. สิ่งที่ดีที่สุดยังมาไม่ถึง
๗. ถ้าคุณยังลุกขึ้นตอนเช้าได้ , อย่าลืมขอบคุณพระเจ้า หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คุณนับถือเสียด้วย
๘. เชื่อเถอะว่าส่วนลึก ๆ ในใจของคุณนั้นมีความสุข เสมอ...ดังนั้น ส่วนนอกของคุณทุกข์โศกไปทำไมเล่า ?

ไว้อ่าน....เมื่อทะเลาะกับแฟน

ชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
    ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
    แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น
    อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึก "ไม่ธรรมดา"
    ที่จะนึกถึง เรียกว่าเป็น "ความพิเศษ"
    ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจ
    ก็ในเมื่อคำว่า "พิเศษ" หมายถึงความจำเพาะ ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ
    กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด


           ให้ "ความรู้สึกดีดี" จากจิตใจที่ดีดี
           ให้ "ความอาทรถึง" จากจิตใจที่นึกถึง
           ให้ "ความห่วง" จากจิตใจที่เป็นห่วง
           ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี "สติ"
           ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ "คุกรุ่น"
           ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้ แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง "ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม"

    และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
    ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
    "สิ่งดีดี" จนกระจัดกระจาย
    เพราะ "การให้ความหมาย" ไม่ใช่ "การตั้งความหวัง"     คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน     "จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน"     เพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง "การเรียกร้อง"
    "ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ" โดยที่ไม่รู้ตัว
    มันร้อนนัก หนาวนัก และไม่เป็นสุข
    เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
    หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
    เดินออกมาสูดอากาศเย็น
    หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้นจากความหนาวมาหาไอแดดเช่นกัน
    และอย่าลืมว่า "ความพิเศษ"     ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
    หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
    ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ
    พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
    ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา
    เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษกับใครก็ได้ที่เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา  
 
                        จงให้ "ความพิเศษ" เป็นชีวิตชีวา
                        เป็นแววตาที่แจ่มใส
                        เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้
                        ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
                        ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่
                        ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
                        แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร
                        จงเป็นความแจ่มใสในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
                        เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้
                        ที่เย็นที่ตาและที่ใจ
                        และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า "คนพิเศษ" คนนั้นจะอยู่ใกล้หรือต้องจากกันไกล
                        "ความพิเศษ" นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน

ฉันอยู่คนเดียว -ดีที่สุด

ฉันว่า . . . ฉันอยู่คนเดียวนะดีที่สุด
ไม่ต้องมีความทุกข์ใจ . . . ไม่ต้องห่วงใครหน้าไหน
ไม่ต้องคิด . . . ไม่ต้องแคร์ . . . ไม่ต้องดูแลใคร
ไม่ต้องหนักใจ . . . ไม่ต้องคอยตามใครเป็นวัน ๆ

ไม่ต้องมีใครมาทวงถาม เกี่ยวกับความรัก
ไม่ต้องมีใครทึกทัก อยากร่วมฝัน
ไม่ต้องถูกตามถามไถ่ ตามจิกว่า อยู่ไหนในแต่ละวัน
ไม่ต้องมีใครสำคัญ . . . ไม่ต้องปันเวลาให้ใคร

ไม่ต้องมานั่ง  . . . ร้องไห้เสียน้ำตา
ไม่ต้องกังวลว่า . . . เธอจะนอกใจวันไหน
ไม่ต้องแบ่งความรัก ที่ตัวเองมีให้คนอื่นไป
ไม่ต้อง ทำอะไรเพื่อใคร  . . . ไม่ต้องมีใครมาหวังอะไรจากกัน

ฉันว่า . . . ฉันอยู่อย่างนี้แหละดีที่สุด
และ เธอก็ควรหยุดเลิกคิด จะมาคืนดีกับฉัน
เพิ่งรู้ว่า . . . อิสระ มีเสน่ห์มากมาย ทำอะไรก็ได้ ไม่เว้นแต่ละวัน
ไม่ต้อง คิดอะไรมากไปกว่านั้น แค่ให้แต่ละวันมีความสุขก็เป็นพอ . . .

รักไม่ได้รับเชิญ

ฉันก็เป็นเพียงคนธรรมดา
ที่แอบรักคนตรงหน้าก็เท่านั้น
คนที่ไม่เจียม..คนที่แอบเผลอใจไปเกินกว่าคำว่าเพื่อนกัน
แต่สุดท้ายคนอย่างฉัน ก็เป็นได้เพียงเท่านั้นจริงๆ

อย่าถามเลยว่าทำไมไม่ยอมหยุด
ไม่ยอมฉุดหัวใจให้อยู่นิ่ง
ฟังนะ...หากคุณเคยรักใครหมดหัวใจจริงๆ
คุณจะยอมได้ทุกสิ่ง..
และจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงนิ่ง ทั้งที่ความจริงต้องเสียใจแล้วทำไมถึงยอม


++คำตอบ ก็เพราะว่าโง่นั่นเอง++

เผื่อจะเข้าใจความรักมากขึ้น

มีคนเคยกล่าวไว้อีกว่าถ้าจะรักใครสักคน
ให้พยายามใช้สมองในอัตราที่ใกล้ๆ
กับการใช้หัวใจ อย่ารักจนหลง อย่าให้ความรักทำให้เราตาบอด
ให้มองด้วยสายตาคนภายนอกซึ่งเป็นคนที่ปรารถนาดีต่อเรา
ว่าเขามีความเห็นอย่างไร
การปรึกษาผู้ที่อาบน้ำร้อนมาก่อนยังคงได้ผลดีอยู่เสมอ
อย่าหลงคนที่ตอนจีบตอนเพิ่งคบกันเขามาคอยเอาใจ
เพราะไม่มีใครทำอะไรโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนถ้าเราไม่รัก ไม่สนใจเขา
ไม่เคยดีกับเขาเลย วันนี้เขาอาจยังอยู่กับเราและดีกับเรา
แต่ถ้าวันหนึ่งเขาเจอคนที่ดีกับเขามากๆอย่างที่เขาดีกับ เราในวันนี้
เขาจะยังทนเราอยู่ไหม... อย่าหลงคนที่วันนี้เขาอดทนกับเราเหลือเกิน
เพราะความอดทนทุกคนมีขีดจำกัด